Речиси секој што живеел или сè уште живее во зграда изградена во времето на Југославија ја препознава оваа глетка – долната половина од ѕидовите во ходниците обоена во зелена, сина или кафеава боја, а горниот дел бел.
Но зошто ѕидовите се фарбале токму на овој начин?
Главната причина била практичноста и заштедата. Маслената боја била поскапа од обичното варосување, па наместо целиот ѕид да се фарба, таа се нанесувала само на долниот дел кој најмногу се валкал и оштетувал.
Тоа било особено корисно во влезовите низ кои секојдневно поминувале голем број луѓе. Долниот дел од ѕидовите често бил допиран со раце, велосипеди, детски колички и торби, а маслената боја можела многу полесно да се измие од обичниот вар.
Темните нијанси истовремено помагале нечистотијата и ситните оштетувања да бидат помалку забележливи.
Ваквото фарбање имало уште една предност во периодот на масовна и брза изградба на станбени згради. Подебелата боја можела визуелно да прикрие дел од нерамнините, гребнатините и несовршеностите на ѕидовите.
Контрастот меѓу темниот долен и светлиот горен дел, пак, создавал впечаток дека тесните ходници се посветли и поуредни.
Интересно е што стилот кој некогаш првенствено бил практично и економично решение, денес повторно се користи во ентериерното уредување. Ѕидовите намерно се делат со две различни бои во техника позната како „color blocking“.
Така, препознатливите двобојни ходници од старите згради денес за многумина претставуваат носталгичен дизајн од едно минато време.
