Една секунда била доволна засекогаш да го промени животот на семејството Ѓорѓевиќ од селото Бресница, во Србија. Во мај 2020 година, 28-годишниот Никола Ѓорѓевиќ го загубил животот во тешка сообраќајна несреќа кај Прељина, откако во неговиот автомобил директно удрил Есад Фејзовиќ од Тутин, кој, според информациите во случајот, бегал од полицијата со брзина поголема од 100 километри на час. Никола починал на самото место од силината на ударот.
Неговата мајка Снежана и денес со огромна болка се сеќава на кобното утро, кога семејството ја дознало најстрашната вест. Во потресното сведоштво таа раскажува за шокот, неверувањето и тешкото прифаќање дека нејзиниот син никогаш повеќе нема да се врати дома.
„Влегов во мртовечницата и го видов на количка“
Никола тоа утро заминал на работа, како и секој друг ден. Набргу потоа почнале да ѕвонат телефоните, а веста за несреќата веќе се ширела, додека неговите најблиски сè уште не знаеле што точно се случило.
„Тој утро замина на работа, а набргу телефоните почнаа да ѕвонат. Сите знаеја дека настрадал, освен ние. Јас не можев да сфатам и да поверувам дека тоа е вистина. Го баравме низ Чачак, отидовме и на местото на несреќата, но таму веќе немаше ништо, сè беше расчистено“, се присетува Снежана.
Најтешкиот момент, како што раскажува, настапил кога семејството отишло да го земе телото на својот син.
„Поминувавме покрај мртовечницата, а не ни помислувавме дека тој е таму. Но, нешто ме натера да влезам. Го видов како лежи на количка, облечен. Му пријдов и низ солзи му реков: ‘Леле, сине, што бараш тука? Па ти не замина таму, ти замина на работа. Што бараш тука?’“
Мајката вели дека цела година не можела да се помири со загубата и постојано очекувала Никола од некаде повторно да се појави.
Брат кој ја чувал сестра си и внук кој го обожавал дедо си
Снежана го опишува Никола како одговорно, послушно и грижливо момче, кое секогаш мислело на своето семејство. Особено бил приврзан кон сестра си Нена и кон дедо му Михајло.
„Кога беше мал, а Нена се роди, имав голема доверба во него. Можеше да седи пред вратата и да внимава дали сестричката ќе заплаче. Секогаш ја чуваше и ја штитеше. Беше најдобар брат и најдобар син. Неизмерно го сакаше дедо му Михајло“, раскажува мајката.
Таа се сеќава и на разговорите во кои Никола со сестра си ги споделувал своите планови за иднината.
„Ѝ велеше: ‘Мојот син ќе се вика Михајло, по дедо ми, а ќерката Милица’“, раскажува Снежана со тага.
Никола не сакал да го напушти родното село. Ги сакал животните, одгледувал волчјаци и ги носел на различни места низ Србија. Сонувал да купи земја, да се ожени и да продолжи да работи на село.
„Заштедуваше пари за да купи земја и да се ожени. Секогаш сакаше да работи на село. Кога навечер ќе тргнев во шталата, ми велеше: ‘Мамо, кога ќе одиш во шталата, повикај ме, немој да одиш сама’. Од него никогаш во животот не сум слушнала ‘не можам’“, вели неговата мајка.
„Ми ја затвори куќата“: болката на мајката по судската пресуда
По смртта на Никола следувала тешка судска постапка. Според информациите во случајот, Есад Фејзовиќ бил осуден на три години и два месеца затвор за повеќе кривични дела, од кои за смртта на младиот човек добил две години затвор.
За Снежана, казната била дополнителен удар покрај загубата со која и понатаму се обидувала да живее.
„Две години за неговата смрт, за тоа што ми го уби детето. Му пријдов на тој човек во судницата, додека ја држеше главата наведната, и го прашав: ‘Знаеш ли дека ми ја затвори куќата? Ти имаш три деца, јас имав две, но само еден син. Мојата куќа е затворена, кој утре ќе ја слави славата?’ Тој само молчеше“, раскажува таа.
Снежана додава дека подоцна го прашала и полицискиот службеник дали има грижа на совеста и дали може да спие мирно, на што, според нејзиното сведоштво, добила одговор: „Не ме гризе совеста и можам да спијам“.
„Без стоката и кучињата, воопшто не би станувала од кревет“
Денес домот на семејството Ѓорѓевиќ е исполнет со тишина. Мајката вели дека секојдневието продолжува, но радоста и желбата за живот што некогаш ги имале се изгубени.
„Живееме затоа што мораме. Немаме никаква волја, немам нешто што ме придвижува. Поради стоката и кучињата морам да станам и да ги нахранам, бидејќи и тие се живи суштества. Да ги немам нив, воопшто не би станувала од кревет, ниту би имала потреба да јадам“, вели Снежана.
Семејството продолжува да ги чува кучињата затоа што Никола ги сакал, а неговата мајка верува дека тој би бил тажен доколку ги немало.
„Да беше жив, ќе имавме полна куќа. Сега ни остана само тагата што не поминува“, вели мајката, која и по шест години сè уште живее со болката од ненадејната загуба на својот син.
