Иранските власти сè повеќе се убедени дека излегуваат како победници од конфликтот, иако се соочија со далеку помоќни воени сили. Според аналитичари, нивното гледиште не е без основа – и покрај жестоките напади од САД и Израел, државата не само што опстана, туку и почнува да има влијание врз текот и можниот исход на војната.
Експертите посочуваат дека, иако беа погодени воени бази и беа елиминирани високи команданти, од перспектива на Техеран ситуацијата изгледа поинаку. Според нив, успеале да извршат притисок врз Доналд Трамп да се врати на преговарачка маса, што го сметаат за значаен политички успех.
По повеќе од 16.000 воздушни напади, фокусот на конфликтот се префрли од директни воени судири кон економските последици на глобално ниво. Иран, наместо да се потпира на класична воена моќ, применува стратегија на асиметрично војување – насочувајќи удари кон чувствителни точки во нафтената инфраструктура на Блискиот Исток.
Еден од клучните елементи во оваа стратегија е Ормускиот теснец – витална рута низ која минува значителен дел од светската нафта. Заканите за негово затворање, заедно со нападите со дронови врз гасни постројки, бази и рафинерии, предизвикаа сериозни потреси на пазарите и раст на инфлацијата.
Токму ваквиот притисок, според извештаи, довел до олеснување на санкциите за иранската нафта во вредност од милијарди долари. Во исто време, се наведува дека Иран добива поддршка од Русија, вклучително и разузнавачки информации и технологии како дронови.
Некои аналитичари сметаат дека наместо да го ослабат режимот, воените операции всушност го зацврстиле. Наместо распад, системот во Техеран станал пообединет и поцврст, особено по елиминацијата на врховниот лидер Али Хамнеи во првичните напади. Наместо хаос, следувала консолидација на моќта.
Според одредени извори, денес главната сила во Иран е Револуционерната гарда, која има клучна улога во сите важни одлуки. Во таква структура, идеологијата игра огромна улога, што значи дека одлуките не се водат само од прагматични интереси, туку и од силни политички и верски убедувања.
Во меѓувреме, Доналд Трамп се соочува со нов предизвик – можноста да преговара со уште порадикални структури отколку на почетокот на конфликтот. Дел од аналитичарите предупредуваат дека тоа може да доведе до договори со многу потврда и поагресивна власт.
Дополнителна закана претставуваат и сојузниците на Иран, како јеменските Хути, кои најавуваат можност за блокирање на важни поморски рути како Баб ел-Мандеб, што би имало сериозни последици за глобалната трговија.
Иако на површина изгледа дека Иран успева да одржи позиција, реалноста е многу покомплексна. Земјата се соочува со сериозни внатрешни притисоци, а според некои информации, дури и малолетници се вклучуваат во безбедносни активности, што покажува колку е напната ситуацијата.
Заклучокот на експертите е дека, без разлика на исходот, последиците ќе бидат долгорочни. Наместо стабилизација, светот може да се соочи со уште порадикален и поагресивен Иран на меѓународната сцена, додека внатре во земјата контролата и репресијата дополнително ќе се засилат.
