Прашањето дали енергетската криза ќе заврши брзо повторно се наметнува во Европа, откако по шест недели конфликт на Блискиот Исток започнаа разговори меѓу САД и Иран и првите танкери повторно поминаа низ Ормускиот теснец. Иако овие сигнали внесуваат одредена надеж, анализите покажуваат дека вистинското смирување може да потрае подолго отколку што се очекува.
Причината е што пазарот не реагира веднаш на политичките промени. Дури и кога има примирје и дипломатски напредок, снабдувањето со нафта и гас се враќа во нормала постепено. Во меѓувреме, цените остануваат под притисок, а рафинериите веќе плаќаат значително повисоки суми за брза испорака, што укажува дека проблемот не е само на берзите, туку и во реалната достапност на енергенсите.
Ормускиот теснец, низ кој во нормални услови поминува околу една петтина од светската трговија со нафта и гас, сè уште не функционира со полн капацитет. Иако дел од транспортот е обновен, бројот на бродови е далеку под вообичаеното ниво, што значи дека глобалниот синџир на снабдување сè уште не е стабилизиран.
Европските институции засега не предупредуваат на непосреден недостиг, но веќе отворено зборуваат за долгорочни последици. Се прават подготовки за зимата, а се разгледуваат и дополнителни мерки за обезбедување стабилно снабдување во наредните месеци.
Во исто време, САД повторно користат дел од своите стратешки резерви за да го ублажат ударот врз цените, што покажува дека ситуацијата не се гледа како краткорочен проблем. Иако најжешката фаза од конфликтот можеби се смирува, енергетскиот пазар останува чувствителен.
Затоа, и покрај позитивните сигнали, најреалната проценка засега е дека кризата нема брзо да заврши и дека Европа ќе мора да се справува со последиците уште подолго време.
