Додека Вашингтон и Техеран гордо прогласуваат дипломатска победа по потпишувањето на најновиот договор за прекин на огнот, глобалната јавност останува скептична пред прашањето: дали ова е почеток на вистински мир или само привремена пауза пред нов, уште посилен конфликт? И двете страни ја користат ситуацијата за да го зајакнат својот внатрешен рејтинг, прикажувајќи ги отстапките како стратешки триумф. Сепак, на теренот ситуацијата е далеку од стабилна, а стравот од нови провокации лебди како темен облак над Блискиот Исток.
САД го претставуваат договорот како успех на нивната стратегија на притисок, тврдејќи дека успеале да ги заштитат своите интереси и сојузници без дополнителна воена ескалација. Од друга страна, Иран вешто го користи моментот за да покаже дека не потклекнал под санкциите, туку изнудил услови кои му овозможуваат економски здив. Оваа игра на зборови служи за смирување на домашната публика, но аналитичарите предупредуваат дека клучните точки на раздор, како нуклеарната програма и регионалното влијание, остануваат речиси недопрени и подготвени за нова експлозија.
Најголемата неивесност доаѓа од фактот што многумина од регионалните играчи не се целосно вклучени во овој процес, што го прави мирот исклучително ранлив. Додека суперсилите се фалат со своите дипломатски вештини, обичните граѓани и пазарите на енергенти се во исчекување на следниот потег. Историјата покажала дека во овој дел од светот „победата“ често е само илузија, а вистинскиот предизвик е како да се одржи тишината на оружјето кога довербата меѓу двете страни е на најниско можно ниво. Светот здивна, но прстот на чкрапалото останува исто толку нервозен како и претходно.
