Велигден е најголемиот христијански празник, денот што ја носи суштината на верата и надежта. Но веднаш по него доаѓа и Втор ден Велигден, кој во себе крие длабока духовна симболика и порака што оди многу подалеку од обичниот календар.
По седумте денови на времето што човекот ги познава и во кои живее секојдневно, христијанството зборува за таканаречениот осми ден. Тоа не е ден како другите, туку знак за идното време, за вечноста и за животот што нема крај. Токму затоа Втор ден Велигден не се доживува само како продолжение на празнувањето, туку како потсетник дека Христовото воскресение отвора нова реалност за целиот човечки род.
Воскресението не е само настан од минатото, туку темелот врз кој се гради христијанската вера. Ако Христос не воскреснеше, тогаш и верата, и надежта, и сите ветувања би останале без својата сила и смисла. Но со Неговото станување од мртвите, според христијанското учење, се потврдува дека животот е посилен од смртта, а надежта посилна од стравот.
Во утрото по Неговата жртва, жените мироносици први дошле на гробот и ја затекнале тргната плоча. Наместо тишина на крајот, таму ја добиле најголемата вест – дека Христос воскреснал. Таа порака оттогаш до денес останува најрадосното сведоштво на Црквата и најсилниот симбол на победата на животот.
Вториот ден Велигден затоа носи мир, светлина и длабока порака дека крајот не е крај, туку почеток на нешто што никогаш не завршува.
