За помалку од два месеца, администрацијата на Доналд Трамп презеде потези што сериозно ги погодија интересите на Кина во енергетскиот сектор. По американската акција во Венецуела во јануари, во која беше уапсен Николас Мадуро, сега и Иран влезе во длабока криза по убиството на врховниот лидер Али Хамнеи во американско-израелските удари. Овие два настана ја отвораат опасноста Пекинг да остане без дел од клучните извори на евтина сурова нафта.
Кина е особено чувствителна на вакви потреси затоа што е најголем светски увозник на сурова нафта и во голема мера се потпира на ирански и венецуелски барели. Според Ројтерс, Кина во 2025 година купувала повеќе од 80 проценти од иранската испорачана нафта, што претставувало околу 13,4 проценти од нејзиниот вкупен поморски увоз на сурова нафта. Во исто време, од Венецуела во 2025 година пристигнувале околу 389.000 барели дневно, или приближно 4 проценти од кинескиот поморски увоз.
Тоа значи дека само овие две земји заедно учествувале со приближно 17 проценти од кинескиот поморски увоз на сурова нафта, што ја објаснува загриженоста дека Пекинг би можел да биде меѓу најголемите економски губитници од новата ескалација. Дополнителен ризик е и Хормушкиот теснец, низ кој минува околу 20 проценти од светската трговија со нафта. Веќе има нарушувања во пловидбата, оштетени танкери и прекини во испораките, што веднаш ги крена цените на нафтата.
Пекинг веќе јавно реагираше. Кинескиот министер за надворешни работи Ванг Ји го нарече нападот врз Иран „неприфатлив“ и го осуди атентатот врз суверен лидер. Но, и покрај дипломатската осуда, вистинскиот удар за Кина може да дојде преку поскапа нафта, проблеми во снабдувањето и нов притисок врз економскиот раст.
